![\"\"](\"https:\/\/swiatkudlatej.pl\/wp-content\/uploads\/2021\/01\/Taj-Wiet_20200219-103635.jpg\")
<\/a><\/a>Ruszamy. Tradycyjne b\u0105belki na przywitanie kolejnego dnia rejsu. Bosman sprawnie otwiera butelk\u0119 i rozlewa r\u00f3\u017cowy nap\u00f3j do plastikowych kieliszk\u00f3w. Mo\u017ce nie s\u0105 eco, ale za to jakie s\u0105 praktyczne.
– Ten smakuje jak landrynka. Zielony by\u0142 lepszy – zauwa\u017ca Kud\u0142ata.
– Zielony nie tylko nam smakowa\u0142 bardziej, bo w sklepie by\u0142y tylko dwie butelki.
– A ten zielony to by\u0142 aloes? Limonka? Co to by\u0142o? – docieka Radziu.
– Melon.
– Tak. Melon. Faktycznie. Nigdy nie przypuszcza\u0142em, \u017ce drink z melona mo\u017ce tak dobrze smakowa\u0107 – z u\u015bmiechem przyzna\u0142 Wronka bior\u0105c kolejny \u0142yk r\u00f3\u017cowej landrynki.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a>– Monia, chcesz drinka? Piwo? Wino z wod\u0105? – proponuje Bosman.
– Tak, wino z wod\u0105 poprosz\u0119 – odpowiada Kud\u0142ata. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej podaje kieliszek Joli i chwyta kamer\u0119.
– Jak ja lubi\u0119 te momenty, gdy proponuj\u0119 Moni drinka, ona bierze \u0142yka i poch\u0142ania j\u0105 szkie\u0142ko – wzdycha Bosman.
– Ale\u017c Krzysiu, to komplement. Robisz takie dobre drinki, \u017ce wystarczy \u0142yk i pojawia si\u0119 natchnienie. To cud! – pociesza Kud\u0142ata u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 promiennie.<\/p>\n\n\n\n
Wyspa Ko Pu. Zielona. G\u0119sta. Po\u015br\u00f3d drzew ledwie wida\u0107 niskie bungalowy.
– Gotowi? Kotwica w d\u00f3\u0142! – wydaje polecenie Kapitan.
– Podwi\u0105za\u0107 lin\u0119 – dodaje po chwili.
Komendy wydaje z mostka. Podchodzi na dzi\u00f3b oceni\u0107 sytuacj\u0119.
– Ile metr\u00f3w zesz\u0142o? Jest pi\u0119tna\u015bcie?
– Z pi\u0119tna\u015bcie raczej nie. Rzucamy jeszcze raz?
– Tak. Powinno by\u0107 trzy razy wi\u0119cej \u0142a\u0144cucha jak g\u0142\u0119boko\u015bci. A tu jest pi\u0119\u0107 metr\u00f3w. Dobra, kotwica w g\u00f3r\u0119. Odwi\u0105\u017ccie lin\u0119, \u0142a\u0144cuch w d\u00f3\u0142, dowi\u0105\u017ccie, i jeszcze raz w d\u00f3\u0142.
Za\u0142oga si\u0119 uwija wykonuj\u0105c polecenia.
– Jak patrzy kotwica? – pyta Kapitan po chwili.
– No przecie\u017c pokazuj\u0119 jak patrzy – burzy si\u0119 Kud\u0142ata.
– Ale jak? Tak! – \u015bmieje si\u0119 Kapitan i pokazuje rozk\u0142adaj\u0105c obie r\u0119ce tak, \u017ce ka\u017cda wskazuje w inn\u0105 stron\u0119.
K\u0105pi\u00f3\u0142ka.
– Ale woda!
– Boska!
– Tylko strasznie s\u0142ona. Szczypie w oczy. Nic nie widz\u0119.
– Monia, dasz troch\u0119 tej magicznej od\u017cywki?
– Pewnie – Kud\u0142ata schodzi pod podk\u0142ad.
– Jola! Nie r\u00f3b tego – protestuje Bosman – b\u0119dziesz mia\u0142a takie sfilcowane loki i Kapitan b\u0119dzie na Ciebie lecia\u0142.
Jola nie s\u0142ucha rady ma\u0142\u017conka.
– O! Jak \u0142adnie pachnie … – mruczy Kapitan mru\u017c\u0105c oczy.
– Widzisz! Ju\u017c si\u0119 zaczyna – z\u0142o\u015bci si\u0119 Bosman. A po chwili dodaje – Monia, wiesz co, daj mi te\u017c tej od\u017cywki. Tu si\u0119 posmaruj\u0119! – g\u0142adz\u0105c si\u0119 po brzuchu.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a>– Monia, a ja te\u017c mam kamerk\u0119 – wo\u0142a Daga machaj\u0105c ostatnim bananem z ko\u0144c\u00f3wk\u0105 ki\u015bci.
– O! Super! Zr\u00f3bmy sobie razem fotk\u0119. Wronka, zrobisz nam szerokiem k\u0105tem?
Monia schodz\u0105c pod pok\u0142ad po orygina\u0142 mija Bosmana, kt\u00f3ry podaje Kapitanowi kieliszek z pomara\u0144czowym p\u0142ynem.
– O! Co to? – dopytuje w przelocie.
– Piwo z sokiem. Radziu serwuje.
– Mog\u0119 te\u017c?
– Pewnie.
– Dzi\u0119ki. Wezm\u0119 jak wr\u00f3c\u0119 – s\u0142ycha\u0107 tylko g\u0142os, bo w\u0142a\u015bcicielka ju\u017c polecia\u0142a dalej.
– Radziu, masz przynajmniej 20 minut zanim wr\u00f3ci … – kiwa g\u0142ow\u0105 Bosman.<\/p>\n\n\n\n
– Ale mam stopy spuchni\u0119te – \u017cali si\u0119 Daga – nigdy takich nie mia\u0142am.
– Mog\u0119 Ci co\u015b poradzi\u0107? – pyta Bosman.
– Prosz\u0119 – odpowiada Dagmara.
– A zastosujesz si\u0119?
– Nie wiem. Zobacz\u0119.
– Nie. Albo m\u00f3wi\u0119 i Ty robisz, albo nie m\u00f3wi\u0119 – Bosman jest stanowczy.
– No dobra – ulega ostatecznie.
– Robisz wspi\u0119cia na palce. Nie za du\u017co, \u017ceby\u015b jutro nie mia\u0142a zakwas\u00f3w. Tak dziesi\u0119\u0107, pi\u0119tna\u015bcie razy. Chwila przerwy i znowu. \u0141ydka jest tak du\u017cym mi\u0119\u015bniem, \u017ce z \u0142atwo\u015bci\u0105 przepompuje limf\u0119.
– O! Ju\u017c czuj\u0119 mrowienie. Niesamowite. – z wdzi\u0119czno\u015bci\u0105 m\u00f3wi Daga.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a>Jeste\u015bmy na brzegu.
– To kt\u00f3r\u0119dy idziemy? T\u0119dy?
Idziemy najpierw pomi\u0119dzy drzewami przypominaj\u0105cymi nogi s\u0142onia. Mijamy drewniane domki. Ka\u017cdy ma malutki ganek z \u0142aweczk\u0105. G\u0119sta trawa na wysoko\u015b\u0107 cz\u0142owieka. Papirusy. Juki pi\u0119\u0107 razy wi\u0119ksze od tych, kt\u00f3re znamy z doniczek.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a>Przystanek na ma\u0142\u0105 zimn\u0105 kaw\u0119 w przydro\u017cnej, klimatycznej knajpce. Wita nas pos\u0105g buddy. Na \u015bcianach wisz\u0105 maski z zabawnymi grymasami. A niedaleko zaparkowa\u0142 motocykl vintage. Jedyny d\u017awi\u0119kiem wype\u0142niaj\u0105cym powietrze jest leniwie kr\u0119c\u0105cy si\u0119 wentylator w g\u0142\u0119bi pomieszczenia. Nikt nie odwa\u017cy\u0142 si\u0119 usi\u0105\u015b\u0107 poza jego zasi\u0119giem, pomimo, \u017ce jest ju\u017c p\u00f3\u017ane popo\u0142udnie.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a>Dalej droga prowadzi przez palmowy las.
– Uwaga! Kokos leci!
– Ja ca\u0142y czas id\u0119 patrz\u0105c w g\u00f3r\u0119 – \u015bmieje si\u0119 Kapitan.
Dochodzimy do miejscowo\u015bci. Szko\u0142a nad samym brzegiem. Dziewczynki w mundurkach p\u0119dz\u0105 na skuterach. Par\u0119 metr\u00f3w dalej zaczynaj\u0105 si\u0119 budynki. Z kartonu, blachy falistej i li\u015bci palmowych. P\u00f3\u0142nadzy ludzie siedz\u0105 na pod\u0142odze. Niekt\u00f3rzy maj\u0105 tylko jeden z\u0105b. Stopy bose albo w japonkach. Ma\u0142e dzieci tul\u0105 si\u0119 do rodzic\u00f3w. Pomarszczone staruszki ku\u015btykaj\u0105 niespiesznie. Wszyscy, absolutnie wszyscy pozdrawiaj\u0105 nas u\u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a>Wolno biegaj\u0105 kury. I psy. U nas pies to najlepszy przyjaciel cz\u0142owieka. Tutaj psy \u017cyj\u0105 swoim \u017cyciem. Przy brzegu chatki na palach. Obok ko\u0142ysz\u0105 si\u0119 d\u017conki ozdobione kwiatami. Id\u0105c \u015brodkiem tej miejscowo\u015bci czujesz si\u0119 jak Martyna Wojciechowska w czasach, gdy jeszcze kr\u0119ci\u0142a programy bez setki otaczaj\u0105cej j\u0105 ekipy.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a>Kud\u0142ata idzie, rozgl\u0105da si\u0119, g\u0142ow\u0119 wype\u0142nia jej s\u0142owo „wdzi\u0119czno\u015b\u0107”. Za wszystko co ma. Rodzin\u0119, przyjaci\u00f3\u0142, zdrowie. Ale te\u017c za rzeczy materialne, do kt\u00f3rych przywyk\u0142a, a kt\u00f3re wcale nie nale\u017c\u0105 do codzienno\u015bci innych ludzi.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/a><\/a>Wracamy nad brzeg do knajpki znalezionej przez Radzia. Joy Bungalow. Wita nas kelner z ko\u015bcistymi ko\u0144czynami, kt\u00f3re wystaj\u0105 mu z przykr\u00f3tkich nogawek. W bia\u0142o-czerwonej koszulce Fortuna D\u00fcsseldorf. Zbiera zam\u00f3wienia. Pad Thai. Ry\u017c w ananasie. Curry. Zielone. Czerwone. Jungle curry.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a>
– Na pewno? To jest naprawd\u0119 ostre – upewnia si\u0119 kelner.
– Tak. Lubi\u0119 ostre dania – potwierdza Wronka.
Jedz\u0105c zam\u00f3wion\u0105 zup\u0119 uparcie trzyma\u0142 si\u0119 tej wersji, cho\u0107 bardzo du\u017co go to kosztowa\u0142o.
– O jaaa! Ale zach\u00f3d s\u0142o\u0144ca!!! Pe\u0142ne k\u00f3\u0142ko!!! – Kapitan krzykn\u0105\u0142 z entuzjazmem.
Czerwony kr\u0105\u017cek zawis\u0142 tu\u017c nad horyzontem, jakby zawaha\u0142 si\u0119 na moment przed kontynuacj\u0105 podr\u00f3\u017cy. Ca\u0142a za\u0142oga pobieg\u0142a na pla\u017c\u0119 podziwia\u0107 to zjawisko.
– Wiesz co, kochanie? Zrobi\u0142em to specjalnie, \u017ceby\u015bmy zostali we dwoje.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a>Soki i shake\u2019ki kolejno pojawiaj\u0105 si\u0119 na stole. Lemon Shake. Multi fruit. Mango. Pineapple. Orange juice. I hit! Coconut Shake dla Radzia.
– Daj spr\u00f3bowa\u0107! – prosi Daga.
– Kelner! Szybko! To samo! – wo\u0142a wyci\u0105gaj\u0105c s\u0142omk\u0119 z ust sekund\u0119 p\u00f3\u017aniej.
Wjecha\u0142y spring rolls.
– O! Woooow!
– Ale, \u017ce takie dobre, czy takie gor\u0105ce?
– Jedno i drugie!!! – j\u0119czy Kapitan – kto chce spr\u00f3bowa\u0107?
– O k… Tego si\u0119 nie da zje\u015b\u0107!!! – Wronka a\u017c si\u0119 zapowietrzy\u0142.
– Wronka, mam to samo co Ty – krztusi si\u0119 Jola pr\u00f3buj\u0105c wszystkiego jednocze\u015bnie.
– A wiecie za co ich kocham! \u017be to wszystko jest \u015bwie\u017ce! – zachwyca si\u0119 Jola – uwielbiam te ich p\u00f3\u0142 surowe warzywa!
– To jest petarda!
– Mega!
– Ale uczta!
Biesiadnicy wykrzykuj\u0105 spontanicznie podczas jedzenia wymieniaj\u0105c si\u0119 talerzami.
– Wiecie co? Kogo mi ten kelner przypomina? – wzdycha Jola obserwuj\u0105c uwa\u017cnie naszego kelnera – Antka z Karaib\u00f3w!
– Ciekawe, czy oni by si\u0119 dogadali?
– Jasne! Bez s\u0142\u00f3w!
– Pami\u0119tacie t\u0119 imprez\u0119?
– No … ba!<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kud\u0142ata idzie, rozgl\u0105da si\u0119, g\u0142ow\u0119 wype\u0142nia jej s\u0142owo „wdzi\u0119czno\u015b\u0107”. Za wszystko, co ma. Rodzin\u0119, przyjaci\u00f3\u0142, zdrowie. Ale te\u017c za rzeczy materialne, do kt\u00f3rych przywyk\u0142a, a kt\u00f3re wcale nie nale\u017c\u0105 do codzienno\u015bci innych ludzi.<\/p>\n\t\t