![\"\"](\"https:\/\/swiatkudlatej.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/11\/5785115b-0189-43ee-9048-e189c67fce5a-1.jpg\")
<\/a>fot. Ma\u0142gorzata Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
P\u0142yniemy dalej. Stopniowo wiatr si\u0119 wzmaga. Pierwsza kropla. Druga. Kolejna.
– Czy wszyscy dok\u0142adnie zamkn\u0119li okienka? – przypomina Kapitan.
P\u0142yniemy pod wiatr, wi\u0119c ca\u0142\u0105 drog\u0119 na grot dieslu. Za\u0142oga usypia kolejno. Na stra\u017cy pozostaje dzielny Kapitan i dzielny Wronka. Jeden dzier\u017cy ko\u0142o sterowe. Drugi aparat.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Wyspa Koh Lanta. Cicha zatoczka. Klong Dao. Nic nie wskazuje na to, \u017ce jeszcze przed chwil\u0105 stan morza by\u0142 5. W skali Beauforta.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Wiecz\u00f3r zapowiada si\u0119 mniej imprezowo. Wed\u0142ug przewodnika tu przyje\u017cdzaj\u0105 rodziny z ma\u0142ymi dzie\u0107mi i amator\u00f3w spacer\u00f3w pla\u017cami.\u00a0
– Kochanie, chod\u017a tu na chwil\u0119 – wo\u0142a Kapitan spod pok\u0142adu.
– Ju\u017c id\u0119 – odpowiada Kud\u0142ata.
Po chwili wychodzi na pok\u0142ad z nar\u0119czem mokrych prze\u015bcierade\u0142.\u00a0Zapada taka niezr\u0119czna cisza.
– Co si\u0119 sta\u0142o? Czyja to wina? Moni, czy Kapitana? – docieka si\u0119 Jola.
– Pewnie … moja – niech\u0119tnie przyznaje Monia marszcz\u0105c nos.
– To mo\u017cesz spa\u0107 ze mn\u0105 – kwituje Jola wzruszaj\u0105c ramionami.
– Ale kto? Kapitan, czy ja? – dopytuje Kud\u0142ata.
– No Kapitan!
– Ale ja pyta\u0142em Ciebie, czy masz zamkni\u0119te okienko – m\u00f3wi Bosman do Kapitana – odpowiedzia\u0142e\u015b, \u017ce tak.\u00a0
– No w\u0142a\u015bnie, ja te\u017c to s\u0142ysza\u0142am! – Kud\u0142ata nie\u015bmia\u0142o nabiera odwagi.
– Mo\u017cesz spa\u0107 z Krzysiem – zmienia zdanie Jola.
– Droga za\u0142ogo, w zwi\u0105zku z tym, \u017ce mamy mokr\u0105 kabin\u0119, robimy dzisiaj zamian\u0119 kajut.
– Mam nadziej\u0119, \u017ce w kierunku odwrotnym do ruchu wskaz\u00f3wek zegara – docieka Wronka, kt\u00f3rego kajuta jest r\u00f3wnie\u017c z ty\u0142u kata, ale na drugiej burcie.
– Mo\u017cemy zrobi\u0107 tak, \u017ce panie zgodnie z wskaz\u00f3wkami zegara, a panowie w przeciwn\u0105! – odpowiada Kapitan.\u00a0
Materace l\u0105duj\u0105 na siatce na przodzie kata. Prze\u015bcierad\u0142a na relingach. Mocny wiatr smaga je bezlito\u015bnie. Zza chmur wychodzi s\u0142o\u0144ce. Idealny timing …
Schodzimy na l\u0105d. Kieruj\u0105c si\u0119 wskaz\u00f3wkami Google\u2019a, Radziu namierza knajpk\u0119 z lokalnym jedzeniem. The Kitchen. Jest niedaleko. Idziemy niespiesznie zwiedzaj\u0105c okolic\u0119. Kapitan miasto obserwuje jedynie pobie\u017cnie. Znacznie uwa\u017cniej obserwuje ko\u0142ysz\u0105ce si\u0119 czubki palm.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Ma\u0142gorzata Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Ma\u0142gorzata Piesiewicz<\/figcaption><\/figure><\/div>
Mijamy knajpk\u0119 serwuj\u0105c\u0105 polskie pierogi i schabowe. Meczet. Sklepy z pami\u0105tkami. Sklepy z owocami. Dyskonty spo\u017cywcze.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Ma\u0142gorzata Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Ma\u0142gorzata Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Powoli zapada zmrok. Gdy dochodzimy do naszej knajpki jest ju\u017c zupe\u0142nie ciemno. The kitchen. W \u015brodku wygl\u0105da i pachnie fantastycznie. Obs\u0142uga zestawia dla nas stoliki w g\u0142\u0119bi sali. Cicho kr\u0119c\u0105 si\u0119 wentylatory pod sufitem z bambusa. Zamawiamy. Kapitan niecierpliwie kr\u0119ci si\u0119 na krzese\u0142ku. Wieje coraz mocniej. A my stoimy na kotwicy.<\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a><\/a>Na stole pojawiaj\u0105 si\u0119 pierwsze dania. Przystawki w postaci rolek. Z warzywami. Kurczakiem. I obowi\u0105zkowo sosem chilli.
Nagle! Trach! Co\u015b spad\u0142o niedaleko.
– Co to by\u0142o?
– Wiatr – odpowiada Kapitan.
Przebiera n\u00f3\u017ckami coraz bardziej. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej wstaje:
– Wracam zobaczy\u0107 co z \u0142\u00f3dk\u0105.
I poszed\u0142. Atmosfera kolacji siad\u0142a. A jeszcze nie wjecha\u0142y dania g\u0142\u00f3wne.<\/p>\n\n\n\n
Minut\u0119 p\u00f3\u017aniej Wronka rzuca sztu\u0107ce wstaj\u0105c gwa\u0142townie od sto\u0142u:
– Zrywka! Ja mam zrywk\u0119!
Wybiega z knajpy maj\u0105c nadziej\u0119 z\u0142apa\u0107 Kapitana w drodze na pla\u017c\u0119.
– Go\u015bka, dzwo\u0144 do Kapitana!
– Nie odbiera.
Wraca Wronka.
– Nie z\u0142apa\u0142em go. Niestety.<\/p>\n\n\n\n
Reszt\u0119 kolacji prze\u0142ykamy w po\u015bpiechu.
– Bierzemy desery na wynos? Wszystkie?
– Tak – ekipa odpowiada zgodnie. Obs\u0142uga pakuje s\u0142odko\u015bci do pude\u0142ek i wr\u0119cza nam razem z rachunkiem. Biegiem. Zostawiamy sowite napiwki. Ekipa \u017cegna nas ze \u0142zami w oczach. My te\u017c mamy mokre oczy. Z uwagi na przyprawy. I \u017ce nie mo\u017cemy zosta\u0107 d\u0142u\u017cej. Dzisiaj. Jeszcze tu wr\u00f3cimy. Jednak solidarno\u015b\u0107 w zgranej za\u0142odze stoi najwy\u017cej.
– Pojed\u017amy tuk-tukiem! B\u0119dzie szybciej – proponuje Radziu.
– A jak wyja\u015bnimy kierowcy dok\u0105d chcemy jecha\u0107?
– To proste. W prawo do \u201e7 eleven\u201d w lewo, i prosto a\u017c do pla\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
Dwa tuk-tuki stoj\u0105 akurat przed wej\u015bciem.
– Ile?
– Pi\u0119\u0107dziesi\u0105t za osob\u0119.
– Jest nas si\u00f3demka. Damy trzydzie\u015bci za osob\u0119. To niedaleko – Radziu negocjuje cen\u0119 za przejazd. Spieraj\u0105 si\u0119 przez chwil\u0119.
– Dobra, czterdzie\u015bci.
– Jedziemy! \u0141adowa\u0107 si\u0119!<\/p>\n\n\n\n
Kierowca proponuje Radkowi miejsce na siedzeniu skutera bezpo\u015brednio za sob\u0105. Radziu odmawia.
– Radziu, usi\u0105d\u017a za panem.
– Nie chc\u0119.
– Ale nas przewa\u017ca za bardzo na lewo. B\u0119dziesz mia\u0142 trening przed Sajgonem.
– No dobra – zgadza si\u0119, ale niech\u0119tnie.
Ruszamy.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Ma\u0142gorzata Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Kilka zakr\u0119t\u00f3w p\u00f3\u017aniej wbiegamy na pla\u017c\u0119. Kapitan siedzi na pontonie. Tym razem zamiast atrakcji w postaci kamieni wystaj\u0105cych znienacka z wody, w drodze powrotnej na jacht towarzysz\u0105 nam lataj\u0105ce ryby.
A na horyzoncie nieustannie si\u0119 b\u0142yska …<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Ma\u0142gorzata Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kolejny punkt wyprawy to Phi Phi Lee. S\u0142ynna rajska pla\u017ca z filmu \u201eThe Beach\u201d z przystojnym Leonardo. Nie jeste\u015bmy pierwsi.<\/p>\n\t\t