![\"\"](\"https:\/\/swiatkudlatej.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/11\/Taj-Wiet_20200217-130945.jpg\")
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Oczekiwanie wype\u0142niamy rozmow\u0105.
– A gdzie b\u0119dziemy trzyma\u0107 \u015bmieci?
Pierwsze dwa worki z kuchennymi odpadkami szukaj\u0105 nowego lokum.
– Mam pomys\u0142 – rzuca Bosman – na dziobie w jednej baki\u015bcie jest woda, a druga jest pusta. Mo\u017cna do niej pakowa\u0107 worki.
– A jak b\u0119dziemy kolejnym razem schodzi\u0107 na l\u0105d, to we\u017amiemy worki ze sob\u0105.
– A mo\u017ce tej technicznej ekipie damy?
– O! Dobry pomys\u0142! Przynie\u015b jeszcze te worki z \u0142azienek. I puste opakowanie po jajkach – wo\u0142a Jola z siatki na dziobie.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
– Jaka\u015b \u0142\u00f3dka do nas p\u0142ynie – Kud\u0142ata wpatruje si\u0119 w horyzont.
– Tu du\u017co \u0142\u00f3dek p\u0142ywa – zauwa\u017ca Wronka nie podzielaj\u0105c kud\u0142atego entuzjazmu.
– Ale ta kieruje si\u0119 wyra\u017anie na nas – twierdzi Kud\u0142ata niez\u0142omnie nie odrywaj\u0105c wzroku od wskazanej jednostki. <\/p>\n\n\n\n
Motor\u00f3wk\u0105 przyp\u0142yn\u0119\u0142o dw\u00f3ch m\u0119\u017cczyzn. Jeden lokales. Drugi bia\u0142y, Anglik mieszkaj\u0105cy w Tajlandii ju\u017c cztery lata, jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o. Lokales ze skrzynk\u0105 narz\u0119dzi i testerem baterii skierowa\u0142 si\u0119 do kajuty. Kapitan poszed\u0142 za nim. Obserwowa\u0107.
– My\u015bl\u0119, \u017ce jeden z akumulator\u00f3w pad\u0142 – rzuci\u0142 Anglik nie wychodz\u0105c z motor\u00f3wki. – Sprawdzimy i b\u0119dziemy wiedzie\u0107.
Po chwili lokales wyszed\u0142, przyni\u00f3s\u0142 cztery karteczki, powiedzia\u0142 co\u015b do Anglika i razem wr\u00f3cili pod pok\u0142ad.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
– I co? Grzebi\u0105 co\u015b? – zagadn\u0105\u0142 Radziu.
– Nie wiem. Teraz jest ich dw\u00f3ch i nic nie widz\u0119 – odpowiedzia\u0142 Kapitan.
Kapitan zagl\u0105da przez okienko do kajuty:
– Maj\u0105 wszystkie cztery akumulatory otwarte. Do wszystkich dolewaj\u0105 wody. Ale jaja! Suche cele by\u0142y w akumulatorach. Nic dziwnego, \u017ce nie chcia\u0142y si\u0119 \u0142adowa\u0107. Ale \u017ce dolali zwyk\u0142ej wody z kranu? Zreszt\u0105, to ich sprawa. O! Znowu idzie z czajnikiem.
– Ca\u0142\u0105 wod\u0119 nam zu\u017cyj\u0105! Co my potem b\u0119dziemy pi\u0107?! – protestuje Jola.<\/p>\n\n\n\n
– Oby to by\u0142o tylko to. Dopiero jutro ma przywia\u0107. Dzisiaj p\u00f3jdziemy ca\u0142y dzie\u0144 na silniku, to si\u0119 pi\u0119knie na\u0142aduj\u0105 – Kapitan jest wyra\u017anie zadowolony.<\/p>\n\n\n\n
– Gotowe – s\u0142yszymy, gdy wychodz\u0105 z kajuty. Maj\u0105 mokre koszulki i pot na twarzy.
– Agregat niech pochodzi tak z pi\u0119\u0107 godzin, \u017ceby si\u0119 porz\u0105dnie na\u0142adowa\u0142y.
– To rozumiem, \u017ce mamy pi\u0119\u0107 godzin na generatorze za free? – dopytuje Radziu.
– Tak – odpowiada ze \u015bmiechem Anglik.
Odp\u0142ywaj\u0105 machaj\u0105c na po\u017cegnanie.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
– Mamy w gniazdach 220V je\u015bli kto\u015b chce co\u015b \u0142adowa\u0107. Wronka, nie chcesz na\u0142adowa\u0107 baterii? Gosia, masz co\u015b?<\/p>\n\n\n\n
P\u0142yniemy. Leniwe popo\u0142udnie. Pozornie cic si\u0119 dzieje. Nagle … \u0141up! \u0141ubudubu! Srrru! Aaaaaaa!
– Co si\u0119 sta\u0142o? Co to by\u0142o?
– Stoj\u0119 w \u0142azience, a tu nagle z sufitu wpada noga. Patrz\u0119 ma pomalowane paznokcie – relacjonuje p\u00f3\u017aniej Daga.
Kud\u0142ata cofaj\u0105c si\u0119 nie zauwa\u017cy\u0142a otwartego ma\u0142ego luku. Kamera zosta\u0142a w r\u0119ce. Siniak zostanie przez miesi\u0105c.
– Przy\u0142\u00f3\u017c co\u015b zimnego.
– OK, tylko co?
– Mo\u017ce … piwo z lod\u00f3wki!<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Wyspa Phi Phi. Pontonem na brzeg. Pierwsza ekipa czeka na pla\u017cy, gdy dop\u0142ywamy. <\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
– Excuse me, do you speak English? – zatrzymuje mnie dziewcz\u0119 z figur\u0105 modelki i opalenizn\u0105 wskazuj\u0105ca na miesi\u0119czny pobyt w Tajlandii.
Skin\u0119\u0142am g\u0142ow\u0105.
– Will you take me a photo? – doda\u0142a z perlistym u\u015bmiechem wr\u0119czaj\u0105c mi aparat fotograficzny – maybe with sunset in the background?
Jedna fota. Druga. Kolejna. Do\u0142\u0105czy\u0142 Wronka korzystaj\u0105c z okazji. Czas si\u0119 zatrzyma\u0142. Migawka rozgrza\u0142a si\u0119 do czerwono\u015bci.
– Monia! Wronka! Czekamy! – Kapitan przywraca Kud\u0142at\u0105 i Wronk\u0119 do rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Kierujemy si\u0119 do restauracji \u201ePapaya\u201d. Idziemy zgodnie z nawigacj\u0105. Przeciskamy si\u0119 przez w\u0105skie uliczki. Kolorowe. O\u015bwietlone. Mijamy studia tatua\u017cu. \u015awie\u017ce owoce. Sklepy z pami\u0105tkami. Punkty oferuj\u0105ce wycieczki. Kud\u0142ata kieruje kamer\u0119 na barbera. On to zauwa\u017ca i krzyczy weso\u0142o:
– Welcome to Phi Phi Island!<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Pniemy si\u0119 dalej w g\u00f3r\u0119.
– Sp\u00f3jrzcie jaki pi\u0119kny ogr\u00f3d!
Spogl\u0105damy wzdychaj\u0105c. Ro\u015blinno\u015b\u0107 nas zachwyca. Ilo\u015b\u0107 krok\u00f3w niezmiennie w g\u00f3r\u0119 zachwyca nas zdecydowanie mniej. Coraz wy\u017cej. Cywilizacja powoli zanika. Zaczynaj\u0105 si\u0119 chaszcze. I komary. Ca\u0142a stada wyg\u0142odnia\u0142ych, brz\u0119cz\u0105cych istot. My te\u017c jeste\u015bmy g\u0142odni, ale nie mamy dok\u0105d uciec.
– Jeste\u015bcie pewni, \u017ce to dobra droga?
– Zapytajmy.
Kto\u015b uprzejmie kieruje nas w d\u00f3\u0142, a potem w lewo.
– Jest! <\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Z nadziej\u0105 przechodzimy pod drewnianym napisem \u201dPapaya\u201d. Znowu schody. Ile jeszcze? Na ka\u017cdym stopniu informacja o ilo\u015bci kalorii spalonych podczas wdrapywania si\u0119 na to miejsce. Nareszcie docieramy na sam\u0105 g\u00f3r\u0119.
– Ale to jest jaki\u015b … hotel! Nie restauracja.
Pomruk rozczarowania. Okazuje si\u0119, \u017ce nie tylko poszukiwana knajpa obra\u0142a papaj\u0119 jako swoj\u0105 nazw\u0119. Uprzejmy pracownik hotelu ofiaruje nam wsparcie w znalezieniu restauracji wskazanej przez locj\u0119. Kilka minut p\u00f3\u017aniej stajemy przed szklanymi drzwiami, wchodzimy zostawiaj\u0105c za sob\u0105 zgie\u0142k ulicy i na moment zamieramy.
\u201eNiech nie zwiedzie Was nieciekawy wygl\u0105d wn\u0119trza. Jedzenie jest bardzo smaczne, tanie, obs\u0142uga u\u015bmiechni\u0119ta i uczynna. Serwuj\u0105 tu prawdziw\u0105 tajsk\u0105 kuchni\u0119.\u201d <\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Wszystkie \u015bciany pokryte s\u0105 kartkami rozmiaru A4 z rysunkami go\u015bci. Dodam, \u017ce w wi\u0119kszo\u015bci go\u015bci ma\u0142oletnich. Powietrze jest ch\u0142odne i przesycone zapachem niekoniecznie zach\u0119caj\u0105ce do spo\u017cycia posi\u0142ku. Siadamy. Opis, kt\u00f3ry nas zwabi\u0142 nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 przypadkowy. Zamawiamy i czekamy w napi\u0119ciu. Gdy nasze dania pojawiaj\u0105 si\u0119 na stole wzdychamy po raz kolejny. Tym razem z ulg\u0105. Wszystko, absolutnie wszystko si\u0119 zgadza. Jest pysznie! Wype\u0142nieni lokalnymi specja\u0142ami wytaczamy si\u0119 na zewn\u0105trz w poszukiwaniu lod\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Na pla\u017cy rytmiczne \u0142up! \u0142up! z rzadka przerywane lini\u0105 melodyczn\u0105. W barach m\u0142odzi m\u0119\u017cczy\u017ani wywijaj\u0105 linkami z zapalonymi pochodniami. Ale ha\u0142as! Szukamy pontonu. Morze cofn\u0119\u0142o si\u0119 o dobre par\u0119 metr\u00f3w. Zostawili\u015bmy nasz wodny pojazd na linii wody. Teraz stoi w g\u0142\u0119bi l\u0105du. Ch\u0142opaki nios\u0105 go do wody.
Gosia cicho zach\u0119ca Radzia by noc sp\u0119dzi\u0107 na pla\u017cy. Zbyt cicho niestety.
– Dziewczyny, wyskakujcie! Krzysiu, Ty te\u017c!
Ruszamy powoli.
– Jak b\u0119dzie przeszkoda to wska\u017c\u0119 j\u0105 r\u0119k\u0105 – proponuje Kud\u0142ata.\u00a0
Jest bardzo p\u0142ytko. Woda nie jest zm\u0105cona. Widoczno\u015b\u0107 idealna.\u00a0
– Uwaga! Kamie\u0144 po prawej! Po praweeeej! – krzyczy Kud\u0142ata machaj\u0105c energicznie r\u0119k\u0105. Kapitan nie reaguje, dalej p\u0142ynie w kierunku przeszkody.
– Po praweeeeej – teraz Kud\u0142ata ju\u017c wrzeszczy.
\u0141up! Kapitan podnosi silnik w g\u00f3r\u0119 w ostatniej chwili.\u00a0
– Czemu nie krzyczysz? – patrzy zdziwiony na Kud\u0142at\u0105.
– Jak to? Krzycz\u0119 i macham r\u0119k\u0105! – prycha rozz\u0142oszczona.
– Nie s\u0142ysz\u0119! Jest za g\u0142o\u015bno! I nie patrz\u0119 ciagle do przodu. Nie widzia\u0142em Twoich r\u0105k.
Komunikacja to trudna sztuka. A w stresie podw\u00f3jnie trudna.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
– Krzysiek, bierzemy wios\u0142a – zarz\u0105dza Kapitan.
– Krzysiu, widzisz jak dobrze, \u017ce pop\u0142yn\u0105\u0142e\u015b z nami – z ulg\u0105 dodaje damska cz\u0119\u015b\u0107 za\u0142ogi.
Reszta podr\u00f3\u017cy mija w totalnej ciszy przerywanej jedynie chlupotem wody. W oddali b\u0142yskaj\u0105 pioruny.<\/p>\n\n\n\n
– Tu jest ju\u017c wystarczaj\u0105co g\u0142\u0119boko. Mo\u017cemy opu\u015bci\u0107 silnik.
Po chwili, d\u0142u\u017cszej chwili, dop\u0142ywamy do jachtu.
– Dziewczyny, wyskakujcie. Krzysiu, wracamy po reszt\u0119.
Siedzimy z Jol\u0105 na pok\u0142adzie obserwuj\u0105c wod\u0119.
– Widzisz ich?
– Nie.
– Wracaj\u0105?
– Nie.<\/p>\n\n\n\n
– D\u0142ugo ich nie ma, co?
– Co tak pika? Zn\u00f3w alarm akumulatora?
– Lepiej zga\u015bmy \u015bwiat\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
–\u00a0Chyba wracaj\u0105! Widz\u0119 dwa \u015bwiate\u0142ka na wodzie!\u00a0To pewnie ich czo\u0142\u00f3wki!
Uff.\u00a0
A alarm uruchomi\u0142 si\u0119 bez powodu. Poziom na\u0142adowania w normie.
– Ciekawe, do kt\u00f3rej b\u0119d\u0105 dzisiaj gra\u0107?
– Nied\u0142ugo si\u0119 przekonamy…<\/p>\n\n\n\n