![\"\"](\"https:\/\/swiatkudlatej.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/07\/Tajlandia_20200216-_DSC6043-e1594070228135.jpg\")
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Wyp\u0142ywamy z mariny.
– Kapitanie? Mog\u0119 ju\u017c? – Bosman wo\u0142a z mesy z g\u0142ow\u0105 w lod\u00f3wce.
– Oczywi\u015bcie! – pada odpowied\u017a.
Puf! Po chwili strzela korek i zielono-fluorescencyjny nap\u00f3j rado\u015bnie wype\u0142nia kieliszki.
– Mam nadziej\u0119, \u017ce lubicie prosecco melonowe.
B\u0105belki po \u015bniadaniu to ju\u017c tradycja.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Gosia Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Gosia Piesiewicz<\/figcaption><\/figure><\/div>
Pierwsza wyspa na trasie. Pierwszy przystanek. Pierwsza k\u0105piel.
– Jaka rewelacyjna woda! Skacz!
Dziewczyny piszcz\u0105 wchodz\u0105c.
– Zimna! – pada zgodny werdykt.
– Jak to zimna?! Ona ma z trzydzie\u015bci stopni!<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
– P\u0142yniemy na pla\u017c\u0119? – w grupie zawsze znajdzie si\u0119 kaowiec.
Mijamy bojki wyznaczaj\u0105ce k\u0105pielisko. Na pla\u017cy bia\u0142y piasek. Na nim bar z trzciny i staroci. Butla do nurkowania pomalowana za zielono-czerwono-\u017c\u00f3\u0142to, czaszka drapie\u017cnej ryby, koraliki, muszle, kokosy walaj\u0105ce si\u0119 po pla\u017cy. Obok hamak. I hu\u015btawka mi\u0119dzy palmami.
– A gdzie obs\u0142uga? Nikogo tu nie ma.
– I tak nie mamy kasy.
– Nie mamy. Ale b\u0119dziemy mieli. Krzysiu ju\u017c pop\u0142yn\u0105\u0142 na \u0142\u00f3dk\u0119. Zaraz wr\u00f3ci – z dum\u0105 oznajmia Jola opieraj\u0105c d\u0142onie w talii.
– Jola, mog\u0119 po\u017cyczy\u0107 Twoje p\u0142etwy? – Kud\u0142ata postanawia wr\u00f3ci\u0107 na jacht po kamerk\u0119.
Gdy wraca, ekipa ju\u017c czeka na drinki.
– Zam\u00f3wili\u015bmy pi\u0119\u0107 razy pinacolad\u0119 i jednego kokosa.
– Jak to pi\u0119\u0107? A Monia? – przytomnie zauwa\u017ca Jola.
– We\u017amie od ka\u017cdego \u0142yka – rozwi\u0105zanie znalezione zostaje szybko.
– Monia! Odwr\u00f3\u0107 si\u0119! Szybko! Masz materia\u0142 do filmu!
Do brzegu dop\u0142ywa d\u017conka. Wysypuj\u0105 si\u0119 z niej ludzie z towarami. Jak w National Geographic. Albo lepiej. Bo naprawd\u0119. W oddali kolejna. Nie! Dwie. Kud\u0142ata biegnie z kamer\u0105. Widz\u0105c j\u0105 jeden m\u0119\u017cczyzna udaje, \u017ce wci\u0105ga \u0142\u00f3d\u017a na brzeg zapieraj\u0105c si\u0119 mocno o piasek i pr\u0119\u017c\u0105c wszystkie mi\u0119\u015bnie. <\/p>\n\n\n\n
<\/a><\/a><\/a>– Monia, zrobisz mi zdj\u0119cie? Na le\u017c\u0105co – Jola wyci\u0105ga si\u0119 na piasku – Taka jestem bardziej … p\u0142aska.
Kabaret od rana do wieczora. <\/p>\n\n\n\n
Drinki serwowane s\u0105 w \u015bwie\u017cych kokosach ozdobionych fioletowym kwiatem storczyka. S\u0105 pyszne!
– My\u015blicie, \u017ce mog\u0119 zje\u015b\u0107 kokosa ze \u015brodka? – zastanawia si\u0119 Kud\u0142ata.
– A mo\u017ce poprosimy pana z obs\u0142ugi, \u017ceby nam je roz\u0142upa\u0142?
– A mo\u017ce zabierzemy je na \u0142\u00f3dk\u0119?
– Dobry pomys\u0142. Tylko jak?
– W r\u0119ce. Tylko trzeba p\u0142yn\u0105\u0107 tak, \u017ceby go nie zamoczy\u0107. Bo b\u0119dzie s\u0142ony.
– Ja wezm\u0119 dwa i pop\u0142yn\u0119 na plecach – ofiaruje si\u0119 Radziu chwytaj\u0105c kokosy i wchodz\u0105c do wody. Wronka mu asystuje, co jaki\u015b czas delikatnie koryguj\u0105c kierunek. Kud\u0142ata sunie kraulem, \u017ceby ich wyprzedzi\u0107 i uwieczni\u0107 uroczyste wyj\u015bcie na jachcie. No i da\u0142 rad\u0119. Ma powody do dumy. Bohater.
– O! Tak b\u0119d\u0119 je nosi\u0142! – m\u00f3wi Radziu – przyk\u0142adaj\u0105c kokosy do spodenek – i b\u0119d\u0119 chodzi\u0142 w rozkroku! Nie sztuka przyp\u0142yn\u0105\u0107 z kokosem. Ale z dwoma to ju\u017c tak! <\/p>\n\n\n\n