![\"\"](\"https:\/\/swiatkudlatej.pl\/wp-content\/uploads\/2020\/07\/Tajlandia_20200215-070800.jpg\")
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Na szcz\u0119\u015bcie pojawia si\u0119 Ona. Nasza opiekunka.
– Jak masz na imi\u0119? – pytamy urocz\u0105 brunetk\u0119, kt\u00f3ra ani na moment nie przestaje si\u0119 u\u015bmiecha\u0107.
– O!
– O i co dalej?
– O!
– Tak po prostu O?
– Tak. O!
Dzi\u0119ki niej za\u0142oga odnajduje wspomnian\u0105 knajpk\u0119, a Kapitan i Kud\u0142ata podjad\u0105 – wraz baga\u017cami – meleksem z klimatyzacj\u0105 do naszego-ju\u017c-za-chwil\u0119 kata. <\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Kapitan<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Kud\u0142ata<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
W \u015blad za nimi na pok\u0142adzie pojawia si\u0119 Craig – Anglik, kt\u00f3ry kilka lat wcze\u015bniej uzna\u0142, \u017ce klimat tajski sprzyja mu zdecydowanie bardziej ni\u017c klimat w zjednoczonym, acz deszczowym kr\u00f3lestwie. Przyjecha\u0142 i zosta\u0142. I z u\u015bmiechem zarz\u0105dza jedn\u0105 z czarterowni na Phuket.<\/p>\n\n\n\n
To by\u0142o najbardziej lightowe przyj\u0119cie jachtu jakiego do\u015bwiadczy\u0142a Kud\u0142ata. Kapitan zreszt\u0105 te\u017c. Zwyczajowa instrukcja obs\u0142ugi g\u0142\u00f3wnych guzik\u00f3w, pokr\u0119te\u0142, sznurk\u00f3w i szmatek zosta\u0142a zast\u0105piona pogaw\u0119dk\u0105 na temat trasy (co warto zobaczy\u0107 i dlaczego), mo\u017cliwo\u015bci tankowania wody (praktycznie zero), marin na trasie (maksymalnie jedna), op\u0142at za wst\u0119p do park\u00f3w narodowych (lepiej omija\u0107), sposobu obs\u0142ugi odsalarki oraz jej ogranicze\u0144. Pytanie \u201eEverything Ok?\u201d us\u0142yszeli\u015bmy dok\u0142adnie 56 razy. I ju\u017c – \u0142\u00f3dka jest nasza! <\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Kapitan<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
\u017bycie na jachcie uczy sztuki minimalizmu. Wracaj\u0105c do domu cz\u0142owiek ze zdziwieniem stwierdza jak niewiele miejsca, ubra\u0144 i og\u00f3lnie przedmiot\u00f3w potrzebuje do szcz\u0119\u015bcia. W przeciwie\u0144stwie do ilo\u015bci jak\u0105 faktycznie posiada na co dzie\u0144. Nie oznacza to, \u017ce dobrowolnie rezygnuje z wszelkich oznak luksusu. Przynajmniej nie zawsze.<\/p>\n\n\n\n
Dzie\u0144 przej\u0119cia \u0142\u00f3dki, to dzie\u0144 techniczny, oznaczaj\u0105cy dojazd, zaokr\u0119towanie i zaprowiantowanie. Nie da si\u0119 ukry\u0107, \u017ce trudy podr\u00f3\u017cy wyczuwalne s\u0105 ju\u017c z ma\u0142ej odleg\u0142o\u015bci. Dlatego w marinie cz\u0142owiek napawa si\u0119 zach\u0142annie d\u0142ugim prysznicem. Bo wie, \u017ce kolejny czeka go dopiero po powrocie.<\/p>\n\n\n\n
Wiecz\u00f3r. S\u0142o\u0144ce powoli chyli si\u0119 za horyzont. Delikatny wiatr. G\u0142owa rejestruje podmuch powietrza i kojarzy \u201eb\u0119dzie ch\u0142odniej\u201d. Wniosek: \u201ewe\u017a bluz\u0119\u201d. Niepotrzebnie. Tu wiatr nie zmienia temperatury. Przynajmniej nie znacz\u0105co.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Gosia Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
Opuszczamy marin\u0119. Idziemy drog\u0105 pod g\u00f3rk\u0119. Ma to swoje plusy – b\u0119dzie \u0142atwiej z powrotem.
– Daleko jeszcze?
– Wed\u0142ug nawigacji jeszcze 6 minut.
Droga jest niemal zupe\u0142nie ciemna.
– Uwa\u017cajcie, tam le\u017cy w\u0105\u017c! – ostrzega Jola id\u0105ca z Krzysiem na froncie.
– Aaa! – Kud\u0142ata wrzeszczy jak oparzona podskakuj\u0105c natychmiast. Jednocze\u015bnie podskakuje Radek. Niczym koszykarz przy wsadzie. Dagmara nie zastanawiaj\u0105c robi to samo.
– Gdzie? – doda\u0142a Kud\u0142ata po chwili. Rozgl\u0105damy si\u0119 patrz\u0105c pod nogi. Idziemy jeszcze kilka metr\u00f3w zanim dostrzegamy niewyra\u017any kszta\u0142t. Wronka w\u0142\u0105cza latark\u0119 w kom\u00f3rce.
– To nie w\u0105\u017c. To tylko kawa\u0142ek … sznurka.<\/p>\n\n\n\n
– Widzicie te kolorowe \u015bwiate\u0142ka? Mo\u017ce to jest ten targ, o kt\u00f3rym wspomina\u0142 Craig?
Sympatycznego Craiga zagadn\u0119li\u015bmy dzisiaj o miejsca godne polecenia w zakresie kuchni lokalnej. Takiej, w kt\u00f3rej sto\u0142uj\u0105 si\u0119 mieszka\u0144cy, nie tury\u015bci. Dochodzimy do o\u015bwietlonych zabudowa\u0144 i skrzy\u017cowania. Po obu stronach drogi stoi mn\u00f3stwo skuter\u00f3w. Kr\u0119ci si\u0119 mn\u00f3stwo ludzi. Nikt nie zwraca na nas uwagi pomimo, \u017ce wyr\u00f3\u017cniamy si\u0119 kolorem skory. I budow\u0105 cia\u0142a. Tajowie s\u0105 od nas zdecydowanie drobniejsi.
– Wed\u0142ug Google\u2019a knajpa jest tam, po drugiej stronie – Kapitan przez chwil\u0119 intensywnie wpatruje si\u0119 w telefon, a nast\u0119pnie rzeczowo wskazuje kierunek r\u0119k\u0105.
– A mo\u017ce najpierw zobaczymy co jest na targu, a do knajpy zajrzymy p\u00f3\u017aniej, dopiero jak na targu nie znajdziemy nic ciekawego?
Wchodz\u0105c mijamy pani\u0105 policjant dzier\u017c\u0105c\u0105 miecz rodem z gwiezdnych wojen. U\u015bmiecha si\u0119 do nas rado\u015bnie. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej toniemy w morzu d\u017awi\u0119k\u00f3w i zapach\u00f3w. Kurczak. Wo\u0142owina. Kolendra. Imbir. Czosnek. Chilli. Limonka. <\/p>\n\n\n\n
Chyba trafili\u015bmy na jaki\u015b festyn. W oddali ustawiona scena. Wielki napis informuj\u0105cy ze jest rok 2543. Po lewej stronie placu rozstawione stoiska z jedzeniem. Ale nie tylko z jedzeniem. Po prawej na \u017cwirku plastikowe stoliki. Z kilkadziesi\u0105t. Wok\u00f3\u0142 ka\u017cdego z nich krzese\u0142ka. Gdzieniegdzie czarny, plastikowy worek na \u015bmieci. I wsz\u0119dzie mn\u00f3stwo ludzi. Kupuj\u0105 wybrane dania, nios\u0105 do stolika, jedz\u0105, rozmawiaj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Gosia Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Gosia Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Gosia Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Gosia Piesiewicz<\/figcaption><\/figure>
<\/a>fot. Piotr Wrona<\/figcaption><\/figure><\/div>
– To curry jest po prostu zajebiste! Pr\u00f3bowali\u015bcie ju\u017c? Nie? To musicie spr\u00f3bowa\u0107! Pani si\u0119 ucieszy\u0142a, jak mnie znowu zobaczy\u0142a – chwali si\u0119 Radziu.
– Mmm … Ta zupa jest niesamowita! Mo\u017ce komu\u015b? Mmm … – usi\u0142uje m\u00f3wi\u0107 Kud\u0142ata z pe\u0142nymi ustami.
– Kto chce sma\u017con\u0105 o\u015bmiorniczk\u0119? – zach\u0119ca Wronka machaj\u0105c stworzonkiem nadzianym na patyczek.
– A co to jest? Tajskie sushi?<\/p>\n\n\n\n
Wok\u00f3\u0142 doros\u0142ych biegaj\u0105 ma\u0142e dzieci. Dziewczynki ubrane s\u0105 jak ich mamy. Maj\u0105 kolorowe sukienki i chustki na g\u0142owach. Niekt\u00f3re s\u0105 umalowane Wygl\u0105daj\u0105 jak ma\u0142e laleczki.
– Salem alejkum – dobiega z mikrofonu.
Zaczyna si\u0119 wyst\u0119p. Pierwsze na scen\u0119 wychodz\u0105 dzieci. Usi\u0142uj\u0105 ta\u0144czy\u0107 i strasznie krzycz\u0105.<\/p>\n\n\n\n