Salon. Kanapa. Na kolanach laptop. D\u0142onie na klawiaturze. Praca. Skupienie. Przynajmniej a\u017c do tej chwili, gdy …<\/p>\n\n\n\n
… gdy na sk\u00f3rzan\u0105 mi\u0119kko\u015b\u0107 kanapy wskakuje On. Pomponiusz. I patrzy. Patrzy tak, jak tylko On patrze\u0107 potrafi. W tym spojrzeniu nie ma wyczekiwania. Nie znajdziesz pokory ani uleg\u0142o\u015bci. Ani ch\u0119ci przypodobania si\u0119. On jest … zdziwiony. Patrzy i zwyczajnie nie rozumie dlaczego kto\u015b, kto w\u0142a\u015bnie dost\u0105pi\u0142 mo\u017cliwo\u015bci nakarmienia swojego Kota nie biegnie jeszcze do kuchni, gdzie stoi jego miseczka, i nie nape\u0142nia jej aromatycznymi chrupkami.
Podnosi praw\u0105 \u0142apk\u0119 i zdecydowanie k\u0142adzie j\u0105 na moim ramieniu. Nie mruga (a czy koty kiedykolwiek mrugaj\u0105?). Swoim zdziwionym spojrzeniem \u015bwidruje moj\u0105 skro\u0144. Udaj\u0119, \u017ce nie czuj\u0119. To bezcelowe. On doskonale wie, \u017ce udaj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Na moim ramieniu l\u0105duje lewa \u0142apka. Delikatnie wyczuwalne zaczynaj\u0105 by\u0107 pazurki. Kocia cierpliwo\u015b\u0107 ma niezbyt szerokie granice. Nadal wpatruj\u0119 si\u0119 w szklany ekran ignoruj\u0105c TO spojrzenie. Czuj\u0119 jak napi\u0119cie ro\u015bnie.<\/p>\n\n\n\n
\u0141apka opada. Pomponiusz przekrzywia g\u0142ow\u0119. Zdziwienie w jego spojrzeniu si\u0119ga zenitu. Robi\u0105c holywoodzki grymas wydobywa z siebie …. Miauuu! prosto do wn\u0119trza mojego czu\u0142ego narz\u0105du s\u0142uchu.<\/p>\n\n\n\n
– Poszed\u0142st\u0105dnatychmiastjatupracuj\u0119! – pieszczotliwie odganiam go \u0142okciemTo jak walka z komarem. Wynik tej zabawy jest z g\u00f3ry znany. Na korzy\u015b\u0107 wiadomego stworzenia. Nawet je\u015bli polegnie, to zd\u0105\u017cy wyprowadzi\u0107 z r\u00f3wnowagi dra\u017cnion\u0105 istot\u0119. A mo\u017ce i skorzysta\u0107 z jej czerwonych krwinek.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu wstaj\u0119. Futro biegnie przede mn\u0105 wskazuj\u0105c drog\u0119. W jego spojrzeniu b\u0142yska satysfakcja. I dopiero teraz pojawia si\u0119 oczekiwanie. Oczekiwanie na TEN d\u017awi\u0119k. Beethoven, Mozart, Paganini i Jackson jednocze\u015bnie dla wysublimowanych kocich uszu. D\u017awi\u0119k chrupek wsypywanych do miseczki i weso\u0142o odbijaj\u0105cych si\u0119 od dna.<\/p>\n\n\n\n
Wracam na kanap\u0119. Na kolana wraca laptop. D\u0142onie k\u0142ad\u0119 na klawiaturze. Zamykam oczy pr\u00f3buj\u0105c przywr\u00f3ci\u0107 stan skupienia. Mam. Otwieram. Obok mnie siedzi On. I zn\u00f3w jest … zdziwiony. Patrzy i zwyczajnie nie rozumie jak kto\u015b, kto w\u0142a\u015bnie dost\u0105pi\u0142 mo\u017cliwo\u015bci… pieszczoty jego niezwykle dok\u0142adnie wypiel\u0119gnowanego futerka, nie korzysta z tej okazji!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Salon. Kanapa. Na kolanach laptop. D\u0142onie na klawiaturze. Praca. Skupienie. Przynajmniej a\u017c do tej chwili, gdy … … gdy na<\/p>\n\t\t