![\"\"](\"https:\/\/swiatkudlatej.pl\/wp-content\/uploads\/2024\/07\/WhatsApp-Image-2024-07-12-at-09.27.52.jpeg\")
<\/a><\/a><\/a><\/a><\/p>\n\n\n\n
– Chod\u017a tu wejdziemy na moment – proponuje Kud\u0142ata wskazuj\u0105c star\u0105, zielon\u0105 bark\u0119 z bia\u0142ym napisem \u201eProdukty regionalne\u201d.
Drewniany trap prowadzi do metalowych, zaokr\u0105glonych schodk\u00f3w. W \u015brodku rega\u0142y uginaj\u0105 si\u0119 od butelek, s\u0142oiczk\u00f3w i puszek. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 opakowa\u0144 przypomina styl wykorzystywany w latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych. Dopracowane etykietki i czcionki typu vintage.
– Jestem w raju! – zachwyci\u0142a si\u0119 Kud\u0142ata bior\u0105c kolejne s\u0142oiczki do r\u0105k by lepiej im si\u0119 przyjrze\u0107. Mi\u00f3d rozmarynowy. Pasta z oliwek i trufli. Sardynki z pesto.
– To by\u0142by uroczy prezent, prawda? – Kud\u0142ata pokazuje Kapitanowi puszk\u0119 z gr\u0105 s\u0142own\u0105 \u201eoil\u2019ympada\u201d.
– A mo\u017ce ta by\u0142aby lepsza? – Kapitan proponuje egzemplarz z wizerunkiem dw\u00f3ch os\u00f3b – te stroje wygl\u0105daj\u0105 na francuskie. Berecik. Apaszka. Koszulka w paski. A na tamtej jest po prostu \u017caglowiec.<\/p>\n\n\n\n
Podchodzimy do sprzedawcy z wybranymi produktami. <\/p>\n\n\n\n – Dzi\u0119kuj\u0119 bardzo – m\u00f3wi po polsku. – Na weselu wypili\u015bmy morze w\u00f3dki! I to nie byle jakiej! Nie takiej ze sklepu – wspomina cmokaj\u0105c – ale \u2026 rzemie\u015blniczej! By\u0142a doskona\u0142a! Nikogo na drugi dzie\u0144 nie bola\u0142a g\u0142owa!<\/p>\n\t\t
– W jakim j\u0119zyku rozmawiacie? – zagaja.
– Po polsku.
Sklepikarz zamyka oczy, przyk\u0142ada palec do brody i zaciska usta. Ewidentnie pr\u00f3buje sobie co\u015b przypomnie\u0107. Po chwili u\u015bmiecha si\u0119 z satysfakcj\u0105:<\/p>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n<\/figure>\n\n\n\n<\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
– Doskona\u0142y akcent! – chwali go Kud\u0142ata wracaj\u0105c na francuski.
– Zakopane! – sklepikarz odgrzebuje z pami\u0119ci kolejne s\u0142owo – Krak\u00f3w! I to miasto pod ziemi\u0105 \u2026
– \u2026 Wieliczka? – podpowiada Kud\u0142ata.
– Tak. I Pozna\u0144.
– Urodzi\u0142am si\u0119 w Poznaniu!
– O! Tak? Pi\u0119kne miasto. A ja by\u0142em na weselu kolegi. W Poznaniu w\u0142a\u015bnie. \u017beni\u0142 si\u0119 ze \u015bliczn\u0105 Polk\u0105 – rozmarzy\u0142 si\u0119 na samo wspomnienie – W og\u00f3le wszystkie Polki s\u0105 \u015bliczne! – dodaje szybko z szerokim u\u015bmiechem.
– Na weselu wypili\u015bmy morze w\u00f3dki! I to nie byle jakiej! Nie takiej ze sklepu – wspomina cmokaj\u0105c – ale \u2026 rzemie\u015blniczej!
Kud\u0142ata z ca\u0142ych si\u0142 usi\u0142uje nie parskn\u0105\u0107 \u015bmiechem s\u0142ysz\u0105c szumne okre\u015blenie bimbru i notuje w g\u0142owie by je zapami\u0119ta\u0107. A mo\u017ce i wykorzysta\u0107 przy jakiej\u015b okazji.
– By\u0142a doskona\u0142a! Nikogo na drugi dzie\u0144 nie bola\u0142a g\u0142owa – zapewnia m\u0119\u017cczyzna ko\u0144cz\u0105c swoj\u0105 opowie\u015b\u0107.
– Jak to mo\u017cliwe? – zastanawia si\u0119 w my\u015blach Kud\u0142ata w drodze powrotnej na bark\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"