– Au\u0107! – grymas b\u00f3lu wykrzywi\u0142 twarz Kud\u0142atej. Towarzyszy\u0142 mu kr\u00f3tki j\u0119k.
– Przecie\u017c to banalne \u0107wiczenie polegaj\u0105ce na napinaniu gumy umieszczonej pod kolanem – pomy\u015bla\u0142a – Tu nic nie ma prawa mnie bole\u0107. Kolano chodzi elegancko w osi, obci\u0105\u017cenie jest minimalne. Co jest?
Kolejna pr\u00f3ba nadal powodowa\u0142a bolesny dyskomfort. Doko\u0144czenie treningu wymaga\u0142o zmiany \u0107wicze\u0144. Oryginalnie zaplanowana seria by\u0142a niewykonalna.<\/p>\n\n\n\n
Powr\u00f3t do domu. Dwie godziny siedzenia przy komputerze przy biurku i kolejne zaskoczenie: schody w d\u00f3\u0142 stanowi\u0105 przeszkod\u0119 nie do pokonania. Jedyn\u0105 technik\u0105 zej\u015bcia jest spos\u00f3b znany tym, kt\u00f3rzy kiedy\u015b musieli chodzi\u0107 o kulach odci\u0105\u017caj\u0105c jedn\u0105 z ko\u0144czyn. Uszkodzona noga schodzi jako pierwsza. Druga do niej do\u0142\u0105cza. I tak dalej. <\/p>\n\n\n\n
– Pooszcz\u0119dzam je troch\u0119 i wr\u00f3ci do formy – Kud\u0142ata naiwnie zaklina\u0142a rzeczywisto\u015b\u0107 – Przecie\u017c ju\u017c nie raz zdarzy\u0142o mu si\u0119 spuchn\u0105\u0107 po intensywniejszym treningu i kilka dni przerwy pomaga\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Min\u0105\u0142 dzie\u0144. Potem drugi i trzeci. Min\u0105\u0142 tydzie\u0144, i kolejny, a sytuacja nie ulega\u0142a poprawie. USG nic nie wykaza\u0142o. Dopiero rezonans pom\u00f3g\u0142 zrozumie\u0107, \u017ce samo czekanie nie pomo\u017ce. Niezb\u0119dna jest interwencja chirurgiczna. Najbardziej s\u0142oneczny pi\u0105tek nie by\u0142 w stanie podnie\u015b\u0107 Kud\u0142atej na duchu. Zamiast wraca\u0107 do domu pojecha\u0142a do C3FM. Przywita\u0107 si\u0119. Zapyta\u0107 co s\u0142ycha\u0107. Powiedzie\u0107, \u017ce t\u0119skni. I obwie\u015bci\u0107, \u017ce jej nieobecno\u015b\u0107 na treningach nieco si\u0119 przed\u0142u\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
Trenera nie by\u0142o. By\u0142 Marcel.
– No cze\u015b\u0107! Co tam? Dawno Ciebie nie by\u0142o – bardziej stwierdzi\u0142 fakt, ni\u017c zapyta\u0142.
– Ano. Mam problem z kolanem.
– Co\u015b powa\u017cnego?
W odpowiedzi Kud\u0142ata pokaza\u0142a Marcelowi opis rezonansu. Przez chwil\u0119 nic nie m\u00f3wi\u0142 zag\u0142\u0119biony w lekturze.
– No – oderwa\u0142 w ko\u0144cu wzrok od smartfona – mi\u0119\u015bniowo wszystko jest OK. To czemu nie \u0107wiczysz?
– Ale … – Kud\u0142at\u0105 dos\u0142ownie zatka\u0142o. Chcia\u0142a powiedzie\u0107, \u017ce przecie\u017c bez jednej nogi nic nie zrobi. Nie wsi\u0105dzie na rower. Nie pojedzie na wios\u0142ach. Nie zrobi przysiadu. Rozgrzewki. Praktycznie nic nie zrobi.
– Trzy ko\u0144czyny masz sprawne, prawda?
– No … niby … tak …
– To na co czekasz?<\/p>\n\n\n\n
Lekko sko\u0142atana wysz\u0142a. Kr\u00f3tka wiadomo\u015b\u0107 na Whatsapp do trenera z pytaniem, czy widzi opcj\u0119 by wr\u00f3ci\u0142a do \u0107wicze\u0144. Odpowied\u017a przysz\u0142a niemal natychmiast:
– Oczywi\u015bcie! Bo mo\u017cliwo\u015bci jest masa!<\/p>\n\n\n\n
W \u015brod\u0119 Kud\u0142ata jecha\u0142a na trening dr\u017c\u0105c lekko. G\u0142\u00f3wnie ze strachu, czy „wybrakowany egzemplarz” da rad\u0119. Trener przywita\u0142 j\u0105 szerokim u\u015bmiechem i „pi\u0105tk\u0105”.
– Sp\u00f3jrz! Wszystko jest na swoich miejscach – powi\u00f3d\u0142 r\u0119k\u0105 dooko\u0142a pokazuj\u0105c pozosta\u0142ych \u0107wicz\u0105cych. Chodz\u0105c regularnie norm\u0105 jest, \u017ce spotyka si\u0119 te same osoby i stopniowo je poznaje. Kud\u0142ata poczu\u0142a przyjemn\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce jest tu, gdzie by\u0107 powinna. Jakby wr\u00f3ci\u0142a do domu, po d\u0142ugiej tu\u0142aczce.
– M\u00f3wi\u0142a\u015b, \u017ce narciarza *) nie dasz rady. To patrz!
Przystawi\u0142 \u0142aweczk\u0119 tak, by \u0107wiczenie wykona\u0107 na siedz\u0105co. Kud\u0142ata zaskoczona mimowolnie podnios\u0142a jedn\u0105 brew. W trakcie treningu szerokie ze zdumienia oczy robi\u0142a jeszcze wiele razy. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce hantle, pi\u0142k\u0119, talerze mo\u017cna wykorzystywa\u0107 nie tylko na stoj\u0105co, czy w przysiadzie, ale i na le\u017c\u0105co na plecach, na le\u017c\u0105co na brzuchu, czy w siadzie p\u0142askim. Wcze\u015bniej taka forma stanowi\u0142a jedynie epizod podczas treningu. A tymczasem przeniesienie treningu w ca\u0142o\u015bci do poziomu pozwoli\u0142o Kud\u0142atej do\u015bwiadczy\u0107 znanych \u0107wiczenia w nowych aran\u017cacjach. W fina\u0142owej serii gad\u017cety by\u0142y tak dobrane, by symulowa\u0107 na ciele napi\u0119cie podobne do stania na r\u0119kach, nie mniej \u0107wiczenie odbywa\u0142o si\u0119 w … siedzeniu! <\/p>\n\n\n\n
W kultowym ju\u017c dialogu **) z Kabaretu Tey kierownik sklepu t\u0142umaczy\u0142 pracownikowi, \u017ce to, \u017ce traktor ma trzy ko\u0142a sprawne, jest bardziej istotne jak to, \u017ce jedno jest zepsute. Oczywi\u015bcie tekst ten by\u0142 parodi\u0105 peerelowskiej propagandy. Dla Kud\u0142atej jednak tego dnia nabra\u0142 kompletnie nowego znaczenia. Gdyby kolano Kud\u0142atej nie zaniemog\u0142o, nie do\u015bwiadczy\u0142aby uczucia ogromnej wdzi\u0119czno\u015bci za mo\u017cliwo\u015b\u0107 prze\u017cycia najwspanialszego (dotychczas!) treningu w swoim \u017cyciu. Za pokazanie nowych opcji. Za dostosowanie treningu do s\u0142abych i mocnych stron cia\u0142a bez utraty jego atrakcyjno\u015bci. Za to, \u017ce jej godzina na ni\u0105 czeka\u0142a. I za to, \u017ce trener w ni\u0105 wierzy\u0142. Mimo wszystko.<\/p>\n\n\n\n
– A nie m\u00f3wi\u0142em? – rzuci\u0142 Marcel nie odrywaj\u0105c wzroku od monitora laptopa, kt\u00f3rego trzyma\u0142 kolanach, gdy Kud\u0142ata wychodzi\u0142a z CF3M.
W tym momencie wdzi\u0119czno\u015b\u0107 wype\u0142niaj\u0105ca Kud\u0142at\u0105 skropli\u0142a si\u0119 w k\u0105cikach oczu.<\/p>\n\n\n\n
——————<\/p>\n\n\n\n
*) trena\u017cer narciarski ski erg – przyp. autora.<\/p>\n\n\n\n
**) Zak\u0142adam, \u017ce wszyscy znaj\u0105 kultowy dialog z Kabaretu Tey gdy Zenon Laskowik (kierownik sklepu) t\u0142umaczy\u0142 Rudiemu Schuberthowi (Bolkowi) jak nale\u017cy pojmowa\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107 na przyk\u0142adzie k\u00f3\u0142 i traktora. Na wszelki wypadek przypomn\u0119:<\/p>\n\n\n\n
„- Towaru nie b\u0119dzie, traktor si\u0119 zepsu\u0142
– Nie traktor si\u0119 zepsu\u0142, tylko ko\u0142o si\u0119 zepsu\u0142o.
– Jak ko\u0142o jest zepsute, to ca\u0142y traktor jest…
– Bolek, przesta\u0144 szerzy\u0107 defetyzm. Ile traktor ma k\u00f3\u0142?
– Cztery.
– Ile jest zepsutych?
– Jedno.
– To ile jest dobrych?
– Trzy.
– To nie mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce trzy s\u0105 dobre?!
– Przecie\u017c to to samo.
– Ale jak brzmi! TRZY DOBRE.”<\/p>\n\n\n\n
Cytowany fragment pochodzi z odcinka pt. Szpunt. Fragment o traktorze zaczyna si\u0119 po 11 minutach i 50 sekundach:<\/p>\n\n\n\n